Aller au contenuEn keek hem aan.
Die simpele blik…
brak hem volledig.
“Ik heb zoveel gemist,” fluisterde hij.
Ik zei niets.
Want sommige waarheden hebben geen antwoord nodig.
Na een minuut legde hij haar voorzichtig terug. Langzaam. Alsof hij elk seconde probeerde vast te houden.
Toen draaide hij zich naar mij.
“Ik weet dat ik dit niet kan goedmaken,” zei hij. “Maar… ik wil het proberen. Op de juiste manier. Als jij dat ooit toestaat.”
Ik keek hem lang aan.
“Ik beloof niets,” zei ik eerlijk. “Maar als het ooit gebeurt… dan zal het voor haar zijn. Niet voor jou.”
Hij knikte.
Dat was meer dan hij verdiende.
En misschien precies wat hij nodig had.
Zonder nog iets te zeggen liep hij de kamer uit.
De deur sloot zacht achter hem.
Ik keek naar mijn dochter, die alweer rustig lag te slapen.
En voor het eerst sinds lange tijd voelde de toekomst…
niet zwaar.
Maar open.