— Soms maken volwassenen fouten, zei hij rustig.

— Maar het is nooit de schuld van een kind.

Hij pakte voorzichtig haar hand.

Dit keer trok ze zich niet terug.

Twintig minuten later zaten ze in de auto.

De straten van de rustige buitenwijk lagen er stil bij.

De lichten van de huizen waren warm, alsof er niets verkeerd kon gebeuren in zo’n perfecte buurt.

Maar Aaron wist beter.

Hij had jaren gewerkt als consultant.

Hij had de wereld gezien.

En hij wist dat problemen zich vaak verbergen achter mooie muren.

Toen ze bij de spoedkliniek aankwamen, werd Sophie snel onderzocht.

De dokter sprak kalm.

— Het lijkt een zware kneuzing, zei hij.

— Gelukkig niets gebroken.

Aaron voelde een klein beetje opluchting.

Maar de dokter keek hem nog een moment aan.

— Is alles thuis in orde?

Aaron keek naar Sophie.

Ze zat op de stoel en speelde met een knuffel die een verpleegkundige haar had gegeven.

Hij antwoordde voorzichtig.

— Ik denk dat we daar morgen over moeten praten.

De dokter knikte begrijpend.

Later die nacht zaten Aaron en Sophie samen op de bank.

Ze had een warm dekentje om zich heen.

— Papa? fluisterde ze.

— Ja?

— Blijf je thuis morgen?

Aaron glimlachte zacht.

— Ja.

— Ik heb vrij genomen.

Ze leek opgelucht…………….

Lees verder op de volgende pagina.