Aaron voelde hoe de lucht uit zijn longen verdween.

Niet door woede.

Niet door paniek.

Maar door een zwaar, koud besef dat langzaam in zijn borst zakte.

Hij keek naar zijn dochter.

Kleine Sophie.

Acht jaar oud.

Ze stond nog steeds bij de deur, haar armen strak om haar lichaam gevouwen, alsof ze probeerde zichzelf te beschermen.

Aaron slikte en dwong zichzelf rustig te blijven.

— Sophie, luister naar mij, zei hij zacht.

— Je hebt niets verkeerd gedaan. En je hoeft nooit bang te zijn om mij de waarheid te vertellen.

Ze keek eindelijk op.

Haar ogen waren rood van vermoeidheid.

— Word je niet boos op mama? fluisterde ze.

Aaron aarzelde even.

Hij wist dat elk woord dat hij nu zei belangrijk was.

— Ik ga eerst voor jou zorgen, zei hij rustig.

— Dat is het belangrijkste.

Hij stond langzaam op.

— Mag ik even naar je rug kijken? Alleen kijken. Ik zal je niet aanraken als het pijn doet.

Sophie knikte voorzichtig.

Heel langzaam draaide ze zich om.

Aaron tilde voorzichtig de achterkant van haar pyjamashirt een klein stukje op.

Zijn hart kromp.

Er zat een grote blauwe plek op haar rug.

Niet open.

Niet ernstig zichtbaar voor een buitenstaander.

Maar duidelijk genoeg om te zien dat ze hard ergens tegenaan was gekomen.

Hij sloot even zijn ogen.

Toen ademde hij diep in.

— We gaan even naar de dokter, zei hij zacht.

— Gewoon om zeker te zijn dat alles goed is.

Sophie draaide zich weer naar hem om.

— Krijgt mama problemen?

Aaron knielde weer voor haar……………

Lees verder op de volgende pagina.