Korte tijd later kwam ze terug.

— Nicolás brengt u erheen. Hopelijk valt het mee met het jongetje.

Onderweg vouwde dokter Raquel het formulier open… en fronste.

“Gustavo Urriaga… wat een toeval.”

Ze was al tien jaar getrouwd met een man met dezelfde, zeldzame achternaam — maar zij hadden nooit kinderen kunnen krijgen.

De chauffeur keek naar het adres en bromde:

— Oei, dat is helemaal aan de andere kant van de stad. Slechte wegen daar.

Ze reden verder in stilte. Bij aankomst klom Raquel de trap naar de tweede verdieping op. Daar opende een jonge vrouw, wier gezicht vreemd vertrouwd leek.

— Godzijdank dat u er bent, zei de moeder van het kind opgelucht. Mijn man en ik vroegen ons al af hoe lang het nog zou duren. Ze vertelden ons aan de telefoon dat alle artsen bezet waren.

— Mijn dienst was al voorbij, maar ik ben hier nu, antwoordde Raquel moe. Waar is de kleine patiënt?

Ze liep de kamer binnen.

Op het bed lag een jongetje, bleek, donkerharig en in een felgekleurde pyjama. Hij keek haar bang aan.

— Hallo Gustavo, hoe gaat het met je? glimlachte Raquel………

Lees verder op de volgende pagina