Shen Wei had ooit een imposante man geleken, ondanks zijn kleine gestalte. Nu was hij broos, bijna breekbaar. Zijn handen rustten trillend op een dunne deken.

Zijn ogen — nog steeds scherp — vonden meteen die van Mark.

“Mark Wilson,” zei hij zacht, met een zwakke maar duidelijke stem. “Je bent gekomen.”

Mark knikte en stapte dichterbij.

“Ik ben gekomen.”

Er viel een stilte die zwaarder woog dan twintig jaar gemiste woorden.

Sophia bleef op een paar passen afstand staan, haar handen in elkaar gevouwen. Voor het eerst leek de machtige CEO niet meer dan een dochter die bang was haar vader te verliezen.

Shen Wei haalde langzaam adem.

“Ik was trots. Te trots,” begon hij. “Ik dacht dat succes het belangrijkste was. Dat liefde… afleiding was. Ik wilde dat mijn dochter de top bereikte. Ik dacht dat jij haar zou tegenhouden.”

Mark slikte, maar zei niets.

“Ik heb haar onder druk gezet,” vervolgde Shen Wei. “Ik zei haar dat een schone breuk het beste was. Geen afscheid. Geen uitleg. Ik dacht dat het haar sterker zou maken.”

Zijn ogen vulden zich met spijt.

“Maar ik heb haar iets afgenomen dat kostbaarder was dan carrière. Ik heb haar keuze afgenomen.”

Sophia draaide haar gezicht weg, haar wangen nat.

Mark voelde de oude pijn, maar ook iets anders — begrip. Hij zag geen tiran meer. Alleen een stervende vader die fouten erkende.

“Ik was boos,” zei Mark uiteindelijk. “Jarenlang heb ik gedacht dat ik niet genoeg was. Dat ik niet de moeite waard was om voor te vechten…………

Lees verder op de volgende pagina.