Aan de tafel naast haar klonk meteen gelach.

‘Heet water,’ grinnikte een vrouw. ‘Misschien wil ze haar eigen theezakje meenemen.’

‘Of haar eigen eten,’ voegde de man naast haar spottend toe.

Luis verstijfde. Hij wilde iets zeggen, maar de vrouw glimlachte slechts naar hem, klein en oprecht.

‘Maak je geen zorgen,’ fluisterde ze zacht. ‘Breng gewoon wat ik vroeg.’

Toen de bouillon kwam—geurig en dampend—bedankte ze Luis met een warmte die hem verraste. Ze pakte haar oude tas, opende die voorzichtig en haalde er een klein glazen potje uit, verpakt in een bloemenstoffen doek. Met een bijna plechtig gebaar deed ze het open. Een rijke, diepe geur ontsnapte uit het potje.

Ze nam een klein lepeltje van de bruine pasta en liet het in de bouillon glijden. Het loste langzaam op, kleurde de soep goudbruin. Het aroma dat opstond, was iets dat niemand in de zaal ooit eerder had geroken: krachtig, warm, haast mystiek……….

Lees verder op de volgende pagina