De alarmsignalen stierven weg, maar de stilte die ervoor in de plaats kwam was zwaarder dan lawaai.

Een stilte die Claire herkende.

De stilte vlak vóór alles misgaat.

Admiraal Caldwell sloot de deur van de briefingruimte met een code die maar weinig mensen nog mochten gebruiken. Het rode licht boven de ingang bleef branden: ZWART NIVEAU — GEEN REGISTRATIE.

“Ze denken dat dit een herhaling is,” zei hij terwijl hij naar de driedimensionale kaart keek. “Zelfde vallei. Zelfde doorgang. Ander doelwit.”

Claire stapte dichterbij. Haar schaduw viel over het hologram van de bergen.

“Het is geen herhaling,” zei ze. “Het is een val.”

Caldwell keek haar scherp aan.

“Leg uit.”

Ze wees met twee vingers naar een smalle pas tussen de hellingen.

“Hier. De wind draait daar elke avond. Communicatie valt weg. Drones verliezen stabiliteit. Dat was toen al zo.”

Ze schoof haar hand iets verder.

“En hier —” haar stem verhardde “— ligt het graf van Team Bravo. Dat hebben jullie ‘onbekende oorzaak’ genoemd.”

Caldwell slikte.

“Ze hebben me verteld dat jij… overdreef.”

Claire glimlachte niet.

“Ze noemen het altijd overdrijven wanneer de waarheid onhandig is.”

Hij leunde met beide handen op de tafel.

“Ze sturen morgenochtend twee teams. Volledig uitgerust. Beste mensen.”

“Onzin,” zei Claire onmiddellijk. “Ze sturen goede soldaten met een slecht plan. Dat is hoe legendes sterven en fouten worden begraven.”

Caldwell keek haar lang aan.

“En jij?” vroeg hij. “Wat ben jij dan?”

Claire haalde diep adem. Voor het eerst sinds haar arrestatie liet ze iets van vermoeidheid zien.

“Ik ben degene die ze hebben laten verdwijnen zodat niemand vragen hoefde te stellen.”

Hij liep naar haar toe en bleef staan. Dichtbij.

“Als ik dit doe,” zei hij zacht, “dan gaat dit buiten alles om. Geen papieren. Geen erkenning. Geen bescherming……………..

Lees verder op de volgende pagina.