Nu stond ze hem uit te spoelen met een zorgvuldigheid die me brak.

Die nacht sliep niemand echt.

Lena zat op de bank, Owen tegen haar borst gedrukt, haar ogen rood en wijd van angst en vermoeidheid. Elena zat tegenover haar, benen onder zich gevouwen, kijkend alsof elk ademteugje van die baby een wonder was dat kon verdwijnen als ze knipperde.

“Ik kan hem niet kwijt,” zei Lena plots, haar stem brekend. “Als ze hem afpakken… dan heb ik niets meer.”

Elena keek haar recht aan. “Niemand gaat hem vannacht afpakken.”

“Beloofd?” fluisterde Lena.

Elena knikte. “Beloofd.”

De volgende ochtend belde ik een maatschappelijk werker die ik kende via een vriend. Transparant. Voorzichtig. Geen geheimen. Lena was bang, maar ze bleef. Ze vertrouwde Elena.

Dagen werden weken.

Lena bleef bij ons terwijl ze geholpen werd met opvang, papieren, therapie. Ze was jong, maar ze hield van haar zoon met een felheid die me nederig maakte………………

Lees verder op de volgende pagina.