Even later ging de deurbel.

Cheryl stond op en liep naar de deur. Ik hield mijn adem in terwijl de deur openging.

En toen zag ik haar.

De vrouw die binnenkwam… was mijn mans ex-vrouw.

Dezelfde vrouw die jarenlang had geprobeerd contact met hem te houden.

Dezelfde vrouw die geen kinderen kon krijgen.

Dezelfde vrouw die ooit tegen mij had gezegd: “Sommige moeders verdienen hun kinderen niet.”

Ze knielde meteen voor Beverly neer en opende haar armen.

“Daar is mijn meisje,” zei ze zacht.

Mijn maag draaide om.

Ze bleef niet lang. Ze speelde met Beverly, gaf haar cadeautjes, fluisterde dingen in haar oor. Dingen die ik niet kon horen, maar die ik voelde tot in mijn botten.

Toen ze wegging, kuste ze Beverly op het voorhoofd.

“Tot volgende week,” zei ze. “Onthoud—wij zijn speciaal.”

Ik sloot de app en stond op.

Ik verliet mijn werk zonder iets te zeggen. Reed naar huis met één gedachte:

Niemand manipuleert mijn kind. Niemand.

Toen ik binnenkwam, zat Cheryl rustig thee te drinken.

“Hoe was je dag?” vroeg ze.

Ik zette mijn telefoon op tafel en drukte op play.

Haar gezicht werd lijkbleek…………

Lees verder op de volgende pagina.