Dus installeerde ik stiekem een camera. Wat ik zag, veranderde alles.

Cheryl, mijn schoonmoeder, stelde voor om elke woensdag op Beverly te passen terwijl ik werkte. Mijn dochter was vier jaar oud—levendig, lief en altijd aan mijn zijde. Het leek een perfecte oplossing: ik bespaarde op kinderopvang en zij kreeg tijd met haar oma.

In het begin leek alles normaal. Beverly kwam lachend thuis, vertelde over koekjes bakken en tekeningen maken. Cheryl zei altijd hoe “bijzonder” hun band was. Ik was dankbaar. Misschien té dankbaar.

Na een paar weken begon er iets te veranderen.

Beverly werd stiller. Afstandelijker. Ze rende niet meer naar me toe als ik thuiskwam. Soms keek ze me nauwelijks aan. En dan waren er de zinnen.

“Ik wil alleen eten met papa, oma en haar vriendin.” “Ik hou zó veel van oma’s vriendin.”

Ik fronste mijn wenkbrauwen.

“Welke vriendin, lieverd?” vroeg ik voorzichtig.

Beverly verstijfde even en zei toen: “Die komt op woensdag.”

Ik sprak Cheryl erover aan. Ze lachte het weg.

“Ach joh,” zei ze luchtig. “Kinderen verzinnen van alles. Ze heeft gewoon een rijke fantasie.”

Maar mijn moedergevoel schreeuwde dat er iets niet klopte.

Beverly begon me actief te vermijden. Ze trok haar hand weg als ik haar wilde knuffelen. Ze fluisterde met Cheryl. En één keer, toen ze dacht dat ik het niet hoorde, zei ze:

“Niet tegen mama zeggen.”

Die nacht sliep ik niet.

De volgende dinsdag installeerde ik een kleine verborgen camera in de woonkamer. Niet om iemand te betrappen—maar om mezelf gerust te stellen. Ik móést weten of ik me iets inbeeldde.

Woensdag, tijdens mijn lunchpauze, opende ik de app op mijn telefoon.

Eerst gebeurde er niets vreemds. Cheryl gaf Beverly wat te drinken, ze keken televisie, kleurden samen. Mijn schouders ontspanden.

Toen zei Cheryl plots, glimlachend:

“Bev, ben je er klaar voor? Onze vriendin komt zo.”

Mijn adem stokte.

“Ja, oma!” zei Beverly vrolijk. “Ik vind haar zó lief!”

Cheryl boog zich naar haar toe.

“Maar je weet wat we hebben afgesproken, toch?”

Beverly knikte ernstig.

“Ja. Geen woord tegen mama.”

Mijn handen werden ijskoud………………

Lees verder op de volgende pagina.