De advocaat bleef nog even zitten nadat hij de brief had overhandigd. De stilte in de keuken was zwaar, bijna tastbaar. Alleen het zachte tikken van de klok boven de koelkast herinnerde ons eraan dat de tijd doorging, ongeacht wat wij net hadden ontdekt.

Mijn vrouw hield de brief tegen haar borst gedrukt, alsof ze bang was dat hij zou verdwijnen als ze hem losliet. Haar ogen waren rood, haar ademhaling onregelmatig. Ik wist niet wat ik moest zeggen. Alles wat ik twintig jaar lang had gedacht, gevoeld en soms zelfs verweten, viel in één klap uit elkaar.

“Er is nog iets,” zei de advocaat uiteindelijk.

Ik keek op.

“Uw schoonvader heeft ook specifieke instructies achtergelaten over hoe het geld gebruikt moest worden.”

Hij schoof opnieuw enkele documenten naar voren.

Een man met principes

“Hij wilde niet dat het geld verspild werd,” legde de advocaat uit. “Hij heeft zeer duidelijke wensen genoteerd.”

Ten eerste moest een deel van het geld gebruikt worden om onze hypotheek volledig af te lossen. “Hij schreef dat hij niet wilde dat zijn dochter ooit bang zou zijn om haar huis te verliezen,” zei de advocaat.

Mijn keel trok samen. Hoe vaak had mijn vrouw ’s nachts wakker gelegen, piekerend over rekeningen en onverwachte kosten?

Ten tweede was er een fonds voorzien voor de opleiding van onze kinderen. Niet alleen voor universiteit, maar ook voor cursussen, opleidingen of dromen die ze later zouden hebben.

“Hij schreef letterlijk: ‘Laat hen leren wat hen gelukkig maakt, niet wat hen alleen maar rijk maakt.’”

Ik voelde me klein. Beschamend klein.

Herinneringen die pijn deden

Nadat de advocaat vertrok, bleven we nog uren zwijgend zitten. Beelden uit het verleden speelden zich opnieuw af in mijn hoofd.

Ik zag mezelf thuiskomen na een lange werkdag, geïrriteerd, moe, en hem daar zien zitten. Altijd rustig. Altijd zwijgend. Een kop thee in zijn hand, zijn blik ergens ver weg.

Ik herinnerde me hoe ik soms tegen mijn vrouw had gefluisterd:

“Hij zou toch minstens iets kunnen bijdragen…”

En zij had dan altijd geantwoord:

“Laat hem. Hij heeft een hard leven gehad.”

Maar ik had nooit écht geluisterd.

Wat ik nooit wist…………….

Lees verder op de volgende pagina.