De woorden vielen zwaar, als stenen in stil water.

Miles keek naar de grond.

— Ik herinner het me, zei hij hees. Elke dag.

— Goed.

Ze keek hem nu recht aan.

— Dan weet je hoe schaamte smaakt. De blikken. Het gefluister. Het medelijden.

Zijn keel trok samen.

— Het spijt me.

Maar haar stilte woog zwaarder dan zijn excuses.

Hij haalde diep adem.

— Ik was bang, Elena. Ik dacht dat ik niet klaar was. Dat ik jou zou teleurstellen. Dus… rende ik weg.

Ze lachte zacht, zonder humor.

— Je hebt me teleurgesteld. Maar niet op de manier die jij denkt.

Hij fronste.

— Wat bedoel je?

Ze keek naar de kinderwagen.

— Die dag, toen jij niet kwam, dacht ik dat mijn leven voorbij was. Maar het was alleen het leven dat ik met jou dacht te hebben.

Hij volgde haar blik.

— Zijn ze… van jou?

— Natuurlijk.

— En hun vader?

Ze zweeg even.

— Hun vader is iemand die bleef, zei ze rustig. Iemand die geen beloften maakte die hij niet kon nakomen.

Miles sloot zijn ogen.

— Leeft hij nog?

— Nee.

Hij keek op.

— Het spijt me.

— Dank je.

Ze keek hem nu weer aan, onderzoekend.

— Waarom ben je hier, Miles?

Hij aarzelde.

— Mijn moeder. Ze ligt hier. Ik kom haar bezoeken.

— Dan is dat alles.

Hij slikte……………

Lees verder op de volgende pagina.