Mijn hart antwoordde vóór mijn mond.

Nee.

Dat ene woord hing zwaar tussen ons in, als iets wat eindelijk hardop was uitgesproken. Ik voelde hoe mijn keel zich samentrok terwijl ik langzaam mijn hoofd schudde.

— Nee, zei ik hees. Niemand anders. Alleen mijn man.

De rechercheur knikte niet verrast. Alsof ze dit antwoord al verwachtte. Ze drukte kort op een knopje van haar recorder.

— Kunt u zich iets ongebruikelijks herinneren rond die operatie? Iets wat u toen vreemd vond, maar waar u geen vragen over stelde?

Mijn gedachten gingen terug, acht jaar geleden. Het ziekenhuis rook naar ontsmettingsmiddel. Sterling stond naast mijn bed, in zijn blauwe operatiejas, zijn hand geruststellend om de mijne.

Je hoeft je nergens zorgen over te maken, had hij gezegd. Ik ben hier. Ik laat niemand anders aan je zitten.

Ik had dat liefde genoemd. Nu voelde het als een waarschuwing die ik gemist had.

— Ik herinner me dat ik langer onder narcose was dan gepland, zei ik zacht. En dat ik daarna wekenlang pijn had die hij “normaal herstel” noemde.

De detective schreef alles op, langzaam en nauwkeurig.

— Heeft uw man ooit gesproken over anticonceptie? Over kinderen? Of juist over het vermijden daarvan?

Mijn maag draaide zich om…………

Lees verder op de volgende pagina.