Zijn gezicht werd wit toen hij me zag.

“Wat—” begon hij.

“Verrassing,” zei ik rustig.

Melissa’s hand gleed van zijn arm. Ze keek tussen ons in. “Bennett?”

“Dit,” zei ik terwijl ik de deur achter me sloot, “is de vrouw die deze reis heeft betaald.”

Stilte.

“Je zou hier niet moeten zijn,” stamelde hij.

“Dat was het plan, toch?” antwoordde ik. “Dat ik niet wakker zou worden.”

Zijn ogen flitsten even. Schuld. Paniek.

Melissa keek hem aan. “Je zei dat jullie uit elkaar waren.”

Natuurlijk deed hij dat.

“Ik ben zijn vrouw,” zei ik. “Wettelijk. Financieel. En blijkbaar alleen praktisch als het hem uitkomt.”

Bennett kwam naar me toe, zijn stem sissend laag. “Dit is niet wat je denkt.”

“Je hebt mijn ticket veranderd,” zei ik. “Mijn ticket. Op mijn account. Voor een andere vrouw. En haar geregistreerd als je echtgenote.”

Hij zweeg.

Dat was genoeg.

Ik draaide me naar Melissa. “Heeft hij je ook verteld dat ik deze hele reis heb betaald? Vluchten. Suite. Alles.”

Haar gezicht veranderde.

“Dat… wist ik niet,” zei ze zacht.

“Natuurlijk wist je dat niet,” antwoordde ik. “Want hij leeft graag op kosten van anderen.”

Bennett greep mijn arm. “Kunnen we dit privé bespreken?”

Ik trok mijn arm los.

“Privé?” herhaalde ik. “Je hebt me gedrogeerd om me thuis te laten. Je hebt mijn plaats ingenomen met iemand anders. En je wilt privacy?”

Melissa zette een stap achteruit. “Gedrogeerd?”

Ik keek hem strak aan. “Wat zat er in de thee, Bennett?”

Zijn stilte was oorverdovend.

Dat was het moment waarop iets definitief brak.

Niet mijn hart.

Mijn respect.

Ik pakte mijn telefoon.

“Ik ga nu naar beneden,” zei ik kalm. “Ik ga met het management praten. Deze reservering staat volledig op mijn naam. Dat betekent dat jullie twee gasten zijn in míjn suite.”

Zijn ogen werden groot. “Je zou dat niet doen.”

Ik glimlachte.

“Je hebt me vervangen als ‘gast’. Vergeet niet wie de host is.”

Twintig minuten later stond Bennett in de lobby, rood aangelopen, terwijl een manager hem uitlegde dat de suite juridisch onder mijn boeking viel. Zonder mijn toestemming konden zij er niet blijven.

Melissa stond ernaast, zichtbaar woedend.

“Je zei dat alles geregeld was,” siste ze tegen hem.

“Oh, dat was het ook,” zei ik. “Tot ik wakker werd.”

Uiteindelijk werden ze overgeplaatst naar een standaardkamer — die hij zelf moest betalen.

Ik bleef in de oceanfront suite.

Alleen.

Die avond zat ik op het balkon met uitzicht op de oceaan. Niet huilend. Niet trillend……………..

Lees verder op de volgende pagina.