“Élise… wat is dit?”

Élise glimlachte beleefd.

“Mag ik je voorstellen?” zei ze rustig. “Dit is meneer Laurent Delorme… en zijn zus, mevrouw Isabelle Delorme.”

Valérie trok haar wenkbrauwen op.

“En… wie zijn zij?”

Op dat moment kwam hun zoon, Matthieu, de woonkamer binnen. Tien jaar oud. Onschuldig. Oprecht.

Hij keek van de onbekende mensen naar Élise en fluisterde, iets te luid:

“Mam… is dit onze nieuwe dienstmeid?”

De stilte die volgde was ondraaglijk.

Valérie’s gezicht verstarde.

Élise legde haar hand op Matthieus schouder.

“Nee, lieverd,” zei ze zacht. “Dit zijn de mensen die dit huis mogelijk hebben gemaakt.”

Henri’s maag trok samen.

“Mogelijk hebben gemaakt…?” herhaalde hij.

Meneer Delorme stapte naar voren.

“Henri Salgado,” zei hij koel. “Ik ben de uiteindelijke eigenaar van dit pand.”

Valérie schoot in de lach. Een nerveuze lach.

“Dat is niet grappig.”

Isabelle Delorme haalde een map uit haar tas en legde die op tafel.

“De koopakte is ondertekend door een van uw holdings,” zei ze. “Maar die holding is voor 72% eigendom van een trust.”

Ze keek Henri strak aan.

“Een trust die wordt beheerd door… Élise Salgado.”

Henri voelde hoe het bloed uit zijn gezicht trok.

“Dat… dat is onmogelijk.”

Élise bleef kalm…………..

Lees verder op de volgende pagina.