Ik beëindigde het gesprek.

Niet boos.

Niet huilend.

Maar met een kalmte die ik zelf nog nooit had gevoeld.

Toch was dit nog maar het begin.

Binnen twintig minuten belde hij opnieuw.

Ik liet het overgaan.

Daarna kwam er een bericht:

“Sofía, luister. Dit kan mijn carrière vernietigen.”

Ik antwoordde niet.

Nog een bericht:

“Zij betekent niets.”

Typisch.

Alsof de vrouw het probleem was. Niet de leugen. Niet het misbruik. Niet het bedrog.

Mijn telefoon ging opnieuw over.

Dit keer nam ik op — maar ik zei niets.

Ik hoorde zijn ademhaling.

Geen bravoure meer. Geen arrogantie.

Alleen paniek.

—Ze hebben mijn kamer geblokkeerd — zei hij snel. — De receptie wil me spreken. Ze zeggen dat er een ‘procedure’ loopt.

Ik leunde tegen het aanrecht.

—Dat klopt.

—Wat heb je precies gedaan? — zijn stem brak bijna.

Ik keek naar mijn laptop waar mijn broer een nieuw bericht had gestuurd:

Interne compliance-afdeling geïnformeerd. Fraudeprotocol niveau 2 geactiveerd.

Dat betekende:

• Zijn bedrijf werd automatisch geïnformeerd, omdat de reservering onder een zakelijke account was gemaakt.

• Zijn identiteitsdocument werd opnieuw gescand en gecontroleerd.

• De transactiegeschiedenis werd doorgestuurd naar de bank met camerabeelden als bijlage.

• En het belangrijkste: er werd een tijdelijk financieel toezicht geopend op alle rekeningen die met mijn kaart verbonden waren.

Hij had gedacht dat het gewoon een hotelkamer was.

Maar hij had mijn naam gebruikt in een systeem dat niets vergeet.

—Sofía… als dit officieel wordt, kan ik mijn functie verliezen.

—En als ik niets had gemerkt? — vroeg ik rustig. — Wat had ik dan verloren?

Hij zweeg.

En voor het eerst hoorde ik het: hij had daar geen antwoord op.

Een uur later belde mijn broer opnieuw.

—Hij staat nu bij de manager — zei Mateo. — Hij probeert het te framen als een misverstand tussen echtgenoten…………….

Lees verder op de volgende pagina.