Zes maanden later stond ik opnieuw in een luxe hotel.
Niet voor Valentijn.
Niet om iemand te redden.
Maar voor een zakelijke conferentie.
Ik betaalde de kamer zonder angst.
Zonder verwachting.
Zonder iemand die me beloofde “zijn deel later te sturen”.
Die avond keek ik naar mijn spiegelbeeld in de hotelkamer.
Sterker.
Rustiger.
Wijzer.
Valentijnsdag had mijn relatie niet gered.
Maar het had me iets anders gegeven:
Bewijs.
Dat liefde zonder respect niets waard is.
Dat woorden zonder daden leeg zijn.
En dat soms het duurste weekend van je leven… de goedkoopste les blijkt te zijn.
En deze keer?
Als iemand zegt:
“Ik heb je.”
Zal ik glimlachen.
En antwoorden:
“Laat het zien.”