Twee weken nadat het hotel het grootste deel van het bedrag had teruggestort, zat ik nog steeds met een bittere nasmaak.

Ja, ik had bijna 1.900 dollar teruggekregen.

Ja, Bryce moest nu zelf betalen voor zijn massages, whisky en roomservice.

Maar er bleef iets knagen.

Niet om het geld.

Om het respect.

Ik begon onze hele relatie opnieuw te bekijken, maar dit keer zonder excuses voor hem te verzinnen.

De eerste maanden waren geweldig geweest. Bryce was charmant. Attent. Hij stuurde lange berichten, bracht koffie naar mijn werk, noemde me “zijn toekomst”.

Maar langzaam veranderde het.

Ik betaalde vaker “even tijdelijk”.

Ik regelde vakanties.

Ik plande dates.

Ik kocht cadeaus.

Hij betaalde me “later” terug.

Later werd nooit.

En elke keer dat ik er iets van zei, draaide hij het om.

“Waarom ben je zo materialistisch?”

“Vertrouw je me niet?”

“Je maakt drama om geld.”

Het ging nooit om geld.

Het ging om inzet.

Na Valentijnsdag besloot ik iets te doen wat ik tijdens onze relatie nooit had gedaan:

Ik verzamelde alles.

Bankafschriften.

Overboekingen.

Berichten waarin hij beloofde terug te betalen.

Screenshots van zijn “ik stuur het straks”-sms’jes.

Ik telde het totaal.

Over twee jaar tijd had ik bijna 11.000 dollar uitgegeven aan dingen die we zogenaamd “samen” deden.

11.000.

Mijn handen trilden toen ik het getal zag.

Ik stuurde hem één laatste bericht:

“We moeten praten. Niet over ons. Over het geld.”

Hij reageerde uren later.

“Serieus? Laat het los.”

Ik liet het niet los.

Ik stuurde hem een overzicht. Alles netjes in een pdf. Data. Bedragen. Bewijs.

“Dit is wat jij nog open hebt staan.”

Hij antwoordde met een lach-emoji.

Dat was zijn fout.

Want Bryce vergat één ding:

ik werkte in compliance en financiële administratie.

Ik wist precies wat een kleine vordering juridisch waard was.

Ik stuurde hem een formele ingebrekestelling.

Geen emotie.

Geen verwijten.

Alleen feiten.

Hij belde meteen.

“Ben je gek geworden? Je gaat me aanklagen om dates?”

“Nee,” zei ik rustig. “Ik ga je aanklagen om schulden.”

“Dit is belachelijk!”

“Net als iemand dumpen in een hotelkamer en haar de rekening laten betalen.”

Hij werd stil……… …

Lees verder op de volgende pagina.