Ik keek naar zijn gezicht. De rimpels die ik kende van vroeger. De ogen die me als zestienjarige deden blozen.

“Walter,” zei ik rustig. “We moeten praten.”

Hij zag meteen dat er iets veranderd was.

“Wat is er?”

Ik keek naar Claire, die enkele meters verder stond.

Zijn gezicht werd wit.

Letterlijk wit.

“Walter,” herhaalde ik zacht, “is zij jouw dochter?”

Hij sloot zijn ogen.

Dat ene gebaar was genoeg.

Hij hoefde niets te zeggen.

De muziek speelde door.

Maar onze wereld stond stil.

“Waarom?” vroeg ik.

Hij keek naar de grond.

“Ik was jong. Bang. Mijn carrière stond op het punt te beginnen. Haar moeder wilde het kind houden. Ik… ik dacht dat geld genoeg zou zijn.”

“En later?” vroeg ik.

Zijn stem brak.

“Later schaamde ik me. Hoe langer ik wachtte, hoe moeilijker het werd.”

Ik voelde geen woede.

Alleen een diepe, stille teleurstelling.

“Ze staat hier,” zei ik. “Op onze trouwdag. Niet om je te vernederen. Maar om gezien te worden.”

Hij keek naar haar.

Ik zag iets in zijn ogen dat ik nog niet eerder had gezien.

Spijt.

Pure spijt.

“Ik heb haar weggeduwd,” fluisterde hij.

“Ja,” zei ik. “Dat heb je.”

Hij keek me aan, bang.

“Ga je me verlaten?”

Dat was de echte vraag.

Niet of ik boos was.

Niet of ik hem veroordeelde.

Maar of dit het einde was.

Ik dacht aan mijn eerste huwelijk. Aan verlies. Aan eenzaamheid.

Ik dacht aan hoe Walter me weer had laten lachen.

Maar liefde op onze leeftijd is geen sprookje.

Het is waarheid. Met littekens.

“Ik ga je niet verlaten,” zei ik langzaam. “Maar ik ga ook niet doen alsof dit niets is.”

Hij knikte, zijn ogen glanzend.

“Wat moet ik doen?” vroeg hij.

Ik keek naar Claire.

“Begin met haar naam hardop te zeggen.”

Hij slikte……………

Lees verder op de volgende pagina.