Mijn glimlach verstijfde.

De muziek speelde zacht door op de achtergrond. Gelach bij de tafels. Het gerinkel van glazen. Maar rondom mij werd alles stil.

“Wat zei je?” vroeg ik zacht.

De jonge vrouw keek me recht aan.

“Ik wilde dit niet vandaag doen,” fluisterde ze. “Maar u verdient de waarheid. Hij is niet wie u denkt dat hij is.”

Mijn hart begon sneller te slaan.

“Wie ben jij?” vroeg ik beheerst.

Ze haalde diep adem.

“Ik heet Claire.”

Die naam zei me niets.

Toen slikte ze.

“Ik ben… Walters dochter.”

De woorden bleven tussen ons hangen.

Walter had me verteld dat hij twee zonen had. Volwassen. Woonachtig in het buitenland. Moeilijke relaties, had hij gezegd.

Nooit een dochter.

“Dat is niet mogelijk,” zei ik automatisch.

Haar blik verzachtte niet.

“Hij heeft me nooit officieel erkend.”

Mijn handen begonnen licht te trillen.

“Mijn moeder had jaren geleden een relatie met hem,” ging ze verder. “Nog vóór hij met zijn vrouw trouwde. Ze werd zwanger. Hij koos voor zijn toekomst. Voor zijn reputatie. Hij betaalde alimentatie via een advocaat. Maar hij wilde nooit dat ik deel uitmaakte van zijn leven.”

Ik voelde een vreemde druk op mijn borst.

“Waarom nu?” vroeg ik.

Ze keek even naar Walter, die lachend met een oude vriend sprak.

“Omdat hij opnieuw begint. Alsof zijn verleden niet bestaat. Alsof ik niet besta.”

Ik wilde boos worden. Hem verdedigen. Zeggen dat er vast een uitleg was.

Maar ik kende Walter.

Of dacht ik dat ik hem kende.

“Wat wil je van mij?” vroeg ik.

“Geen geld. Geen scène,” zei ze snel. “Ik wil alleen dat u weet wie hij was. En misschien nog steeds is.”

Ze gaf me de envelop.

“Er zitten brieven in. Van hem. Aan mijn moeder.”

Mijn adem stokte.

“Waarom ga je niet naar hem?” vroeg ik.

Haar ogen vulden zich met tranen.

“Ik heb het geprobeerd. Jarenlang. Hij wilde me nooit zien.”

Mijn hart brak een beetje — maar niet op de manier die ik had verwacht.

Niet uit verraad.

Maar uit verdriet.

Voor haar.

Voor hem.

Voor wat nooit geheeld was.

“Wacht hier,” zei ik zacht.

Ik draaide me om en liep naar Walter.

Elke stap voelde zwaar.

Hij zag me aankomen en glimlachte breed.

“Daar is mijn bruid,” zei hij trots…………

Lees verder op de volgende pagina.