Ik heb vijf jaar in het buitenland gewerkt om een huis voor mijn moeder te kopen. Toen ik terugkwam, ontdekte ik een waarheid die alles veranderde.
Ik zette mijn koffer langzaam neer in de keuken. Het geluid ervan op de oude tegelvloer klonk harder dan het zou moeten. Mijn moeder, Margaret, bleef met haar rug naar me toe staan, alsof ze bang was zich om te draaien.
“Mam… wat is er aan de hand?” vroeg ik zacht.
Ze haalde diep adem, maar het klonk alsof haar longen het begaven. Toen draaide ze zich eindelijk om. Haar ogen waren rood en opgezwollen. Dit waren geen tranen van vreugde. Dit waren tranen van angst.
“Daniel,” fluisterde ze, “je had niet mogen terugkomen. Niet zo.”
Mijn hart begon sneller te kloppen. “Waarom niet? Ik ben thuis. Dat is toch goed?”
Ze schudde haar hoofd en keek opnieuw richting de gang, alsof iemand elk moment kon binnenkomen. Haar handen trilden zo erg dat ik instinctief dichterbij kwam.
“Is er iemand hier?” vroeg ik scherp.
“Niet nu,” zei ze snel. “Maar hij komt terug.”
“Wie?”
Ze slikte. “Frank.”
De naam zei me meteen iets. Frank Miller. Haar “vriend”. De man die een paar maanden na mijn vertrek plots in haar leven was verschenen. Ik had hem maar één keer via video gezien. Hij leek toen vriendelijk genoeg. Te vriendelijk misschien.
“Wat heeft hij gedaan?” vroeg ik.
Ze ging langzaam aan de keukentafel zitten, alsof haar benen haar niet meer konden dragen. “Hij begon met helpen. De huur betalen. Reparaties doen. Ik dacht dat ik geluk had.”
Mijn maag draaide zich om.
“Maar?” drong ik aan.
“Maar hulp werd controle,” zei ze met gebroken stem. “En controle werd… iets anders.”
Ze trok haar mouw iets omhoog. Daar, op haar onderarm, zat een blauwe plek. Niet vers. Maar ook niet oud.
Mijn zicht werd wazig van woede.
“Hij raakt je aan?” fluisterde ik.
Ze begon te huilen. Dat was antwoord genoeg.
Ik voelde iets in mij breken. Vijf jaar lang had ik mezelf uitgeput, gewerkt in kou en regen, beton gegoten met kapotte handen, alles voor dit moment. Voor haar veiligheid. En ondertussen was ik er niet geweest toen ze me het meest nodig had……………….

Lees verder op de volgende pagina.