Langzaam werd mijn aanwezigheid normaal. Ik kwam na het werk langs, hielp met huiswerk, luisterde naar verhalen over school. Soms kookte ik. Soms zwegen we samen. Het voelde onwennig, maar ook… juist.

Op een avond, toen Mateo al sliep, zat Althea tegenover me met een kop thee.

“We moeten praten,” zei ze.

Ik knikte.

“Wat wil jij?” vroeg ze. “Niet wat juist klinkt. Wat wil jij écht?”

Ik dacht lang na. “Ik wil geen rol afdwingen. Ik wil geen indringer zijn in jullie leven. Maar ik wil er zijn. Voor hem. Voor jou. Op een manier die eerlijk is.”

Ze slikte. “Ik ben bang.”

“Dat ben ik ook,” gaf ik toe. “Maar ik ben banger voor spijt.”

—

Een maand later vroeg Mateo ineens:

“Waarom kom jij zo vaak?”

Ik keek naar Althea. Ze knikte.

“Omdat ik om jou geef,” zei ik. “En om je mama.”

Hij dacht even na. “Ben jij mijn papa?”

De stilte die volgde was zwaar maar helder.

“Ja,” zei ik uiteindelijk. “Als jij dat goed vindt.”

Hij stond op, liep naar me toe en legde zijn hoofd tegen mijn arm.

“Oké,” zei hij simpel.

Ik sloot mijn ogen. Dat ene woord herstelde iets wat jaren gebroken was.

—

Niet alles was gemakkelijk. Er waren vragen. Twijfels. Grenzen die opnieuw moesten worden getekend. Althea en ik gingen samen praten, soms met hulp. Niet om het verleden te herschrijven, maar om het te begrijpen…………

Lees verder op de volgende pagina.