Hij boog zich om Lily te begroeten, maar ik blokkeerde hem.

“Ryan,” zei ik rustig. “Dit is van jou.”

Ik duwde de gele koffer tegen zijn benen. Hij fronste. “Wat is dit? Grapje?”

“Geen grap. Je gaat ergens anders slapen. Vanaf vanavond.”

Hij lachte ongemakkelijk. “Kom op, Em. Doe niet zo dramatisch.”

Mijn stem bleef kalm, maar elke woord sneed. “Ik heb een C-sectie gehad. Ik kon nauwelijks lopen. Ik kon niet eens zelf naar de wc zonder pijn. Ik had hulp nodig. En jij ging… feesten.”

Hij trok zijn lippen in een smal lijntje. “Ik had even rust nodig. We zaten allebei onder druk—”

“Dat heet ouderschap, Ryan. Geen vakantie. Je nam vrij van óns.”

Hij keek om zich heen, alsof er een verborgen camera moest zijn. “Emily, ik kom gewoon slapen. We praten er morgen wel over.”

Ik stapte tussen hem en de trap. “Nee. Jij slaapt hier niet. Mijn moeder komt morgen helpen. Ik ga herstellen. En jij… jij gaat nadenken. Over wat jij noemt familie.”

Hij tilde zijn handen in ongeloof. “Dus wat? Je gooit me eruit?”

Ik knikte. Niet boos. Vastberaden. “Voor nu. Tot jij begrijpt wat verantwoordelijkheid is.”

En toen gebeurde iets wat ik niet verwachtte. Achter mij ging de kamerdeur open, en mijn broer stapte naar voren. Niet omdat ik hem geroepen had — maar omdat hij dat zelf had besloten.

Hij stond recht voor Ryan, zijn armen gekruist, en zei met een lage stem:

“Je laat mijn zus niet meer alleen. Niet met dat kind. Niet na wat ze net heeft doorgemaakt.”

Ryan keek tussen ons heen en weer, alsof de wereld plots tegen hem stond.

“Ik heb een fout gemaakt, oké? Het was maar één week!”

Mijn broer zette één stap dichter, zijn gezicht strak. “Eén week kan genoeg zijn om te laten zien wat voor man je bent.”

Ryan’s houding zakte. Voor het eerst zag ik iets anders in zijn ogen. Geen arrogantie. Geen glimlach. Schuld……….

Lees verder op de volgende pagina