Een lange stilte.

Toen glimlachte hij — maar het was een gespannen, onnatuurlijke glimlach. “Jane, schat… je ziet spoken. Ik had wat spaargeld opzij gelegd. Dat is alles.”

“Waarom in een cerealbox?” vroeg ze. “Waarom niet gewoon tegen mij zeggen?”

Hij zuchtte geïrriteerd. “Omdat jij altijd in paniek raakt over geld. Ik dacht… als ik iets apart houd, kunnen we dat gebruiken als het écht nodig is.”

Maar zijn woorden klonken hol.

Jane kende hem. Dit was niet hoe hij praatte als hij de waarheid zei.

—

Een onverwachte wending

De volgende dag kreeg Jane een telefoontje dat haar bloed deed verstijven.

Het was de eigenaar van het autobedrijf waar Paul werkte.

“Is Paul bij jou?” vroeg hij.

Jane fronste. “Nee… hij is vanmorgen naar het werk vertrokken.”

Er volgde een korte pauze.

“Jane… Paul is al drie dagen niet op het werk verschenen.”

Ze voelde alsof de grond onder haar voeten wegzakte. “Wat bedoelt u? Hij vertrekt elke ochtend vroeg…”

“Hij is hier niet geweest,” zei de man. “En… eh… we willen hem graag spreken. Er missen wat dingen uit de kas.”

Jane’s keel werd droog. “Wat voor dingen?”

“Contant geld,” zei hij. “Niet veel, maar het viel op. Kijk… ik wil niet meteen conclusies trekken. Maar als je hem spreekt, wil je hem vragen contact met ons op te nemen?”

Toen hing hij op.

Jane bleef met de telefoon in haar hand staan, haar hart razendsnel. Alles viel in elkaar als puzzelstukken die eindelijk hun plek vonden.

Paul verstopte geld.

Paul kwam niet opdagen op zijn werk.

Paul had haar laten geloven dat ze financieel aan het verdrinken waren… terwijl hij stiekem geld apart legde…………

Lees verder op de volgende pagina