Alexander keek naar de manager.

“Wat is uw naam?”

“D-David, meneer.”

“David,” zei hij rustig, “u werkte hier zes jaar. U heeft uitstekende beoordelingen. En toch koos u ervoor een kwetsbare klant te verwijderen in plaats van haar te beschermen.”

David slikte. “Ik was bang om haar te verliezen als klant.”

“Dan heeft u het fundament van deze winkel nooit begrepen,” antwoordde Alexander. “Wij verliezen liever winst dan waardigheid.”

Hij wendde zich tot het personeel dat inmiddels was toegestroomd.

“Vanaf vandaag wordt onze gedragscode aangepast. Discriminatie — op uiterlijk, kleding, sociale status — betekent onmiddellijke beëindiging van samenwerking. Zonder uitzondering.”

Hij keek weer naar Mevrouw Sterling.

“Dat geldt ook voor klanten.”

4. De val van hoogmoed

“U overdrijft,” siste ze, maar haar stem trilde.

“Nee,” zei Alexander kalm. “U bent gewend dat niemand u tegenspreekt. U denkt dat geld u onkwetsbaar maakt.”

Hij wees naar het scherm met de camerabeelden.

“Maar respect is geen luxeproduct. Het is de minimale norm.”

Hij draaide zich naar de beveiliging die net was gearriveerd.

“Mevrouw Sterling wordt per direct uit al onze vestigingen verwijderd. Haar lidmaatschap wordt ingetrokken. En een formele klacht wordt ingediend wegens fysiek wangedrag.”

Haar mond viel open.

“U kunt me niet verbannen!”

Alexander antwoordde zonder zijn stem te verheffen: “Kijk maar.”

De beveiliging bleef professioneel, maar resoluut. De luxe handtas, de designerjas, de perfect gestylde haren — ze gaven haar plots geen enkele macht meer.

Terwijl ze werd begeleid naar de uitgang, draaide ze zich nog één keer om.

“Dit zal u spijten!”

Alexander antwoordde slechts: “Nee.”

5. De ware rijkdom

De deur sloot.

De spanning in de winkel zakte langzaam weg.

Alexander draaide zich naar het personeel.

“Vandaag hebben we een fout gemaakt,” zei hij. “Maar fouten zijn pas onvergeeflijk als we weigeren ervan te leren.”

Hij keek naar David.

“U krijgt geen ontslag. U krijgt training. En u begint opnieuw — met begrip.”

David knikte dankbaar, zichtbaar opgelucht.

Alexander liep terug naar Sarah en hielp haar voorzichtig zitten op een stoel die een medewerker snel had gebracht…………

Lees verder op de volgende pagina.