Sterker nog,” vervolgde Alexander terwijl zijn stem laag en beheerst bleef, “ik denk niet dat u hier nog een lidmaatschap heeft. Geen kredietlijn. Geen voorkeursbehandeling. Geen reputatie.”

De supermarkt was doodstil.

Mevrouw Sterling lachte schamper. “Weet u wel tegen wie u praat?”

Alexander keek haar recht aan. “Ja. Tegen iemand die zojuist mijn vrouw heeft aangereden.”

Een collectieve ademhaling ging door de winkel.

Sarah stond nog steeds licht gebogen, één hand beschermend over haar buik. De pijn trok in haar onderrug, maar het was de vernedering die het meest brandde. De manager liet haar arm onmiddellijk los en deed een stap achteruit.

“Z- meneer… ik wist niet—”

“Nee,” onderbrak Alexander kalm. “U wist het niet. U heeft ook niet gevraagd. U zag een zwangere vrouw en besloot dat ze minder waard was dan een VIP-klant.”

Zijn blik was ijskoud.

“Dat is precies waarom dit gesprek nodig is.”

1. De waarheid aan het licht

Mevrouw Sterling sloeg haar armen over elkaar. “Dit is belachelijk. Ik ben hier al tien jaar klant. Mijn familie doneert aan goede doelen waar uw winkel trots op is.”

Alexander knikte langzaam. “Inderdaad. Uw familie bezit aandelen in meerdere vastgoedprojecten. Uw man zit in drie raden van bestuur. U organiseert galadiners.”

Hij hield even pauze.

“En toch duwt u een vrouw van acht maanden zwanger met opzet tegen een rek.”

Haar gezicht verstarde.

“Ik— dat was een ongeluk.”

Drie klanten tegelijk spraken: “Nee, dat was het niet.”

Een oudere dame stapte naar voren. “We hebben het gezien.”

De manager keek alsof hij elk moment zou bezwijken.

Alexander haalde rustig zijn telefoon omhoog. “Beveiliging, speel de beelden van gangpad vier af. Nu.”

Binnen enkele seconden draaide het scherm boven de servicebalie. De camerabeelden toonden duidelijk hoe Mevrouw Sterling haar kar met kracht naar voren duwde.

Geen ongeluk.

Opzet.

Een fluistering ging door de winkel, dit keer niet vol ontzag — maar afkeuring.

2. Macht verschuift

Mevrouw Sterling werd bleek.

“U kunt dit niet doen. Mijn man—”

“Uw man,” onderbrak Alexander, “heeft gisteren een herfinancieringsaanvraag ingediend bij mijn bank.”

Ze knipperde.

“Die bank,” ging hij verder, “is voor 62% eigendom van mijn holding.”

De woorden vielen als stenen.

“Vanaf dit moment,” zei hij kalm, “wordt die aanvraag herzien.”

Haar zelfvertrouwen brokkelde zichtbaar af.

“U zou mijn gezin niet willen schaden om zoiets kleins,” probeerde ze.

Alexander keek naar Sarah. Zijn stem verzachtte.

“Klein?”

Hij liep naar zijn vrouw en legde voorzichtig een hand op haar schouder. “Gaat het?”

Sarah knikte, hoewel haar ogen nog vochtig waren.

“Ik ben oké,” fluisterde ze.

Hij draaide zich weer om. Nu was er geen zachtheid meer.

“Mijn gezin is niet klein.”

3. Verantwoordelijkheid…………..

Lees verder op de volgende pagina.