—

Papier schoof.

Pennen klikten.

—

En net zo simpel…

—

was het voorbij.

—

Of dat dacht hij.

—

Buiten, op de natte trappen van het gerechtsgebouw, wachtte een kleine groep mensen.

—

Familie van Ruth.

Een fotograaf.

Een paar vrienden.

—

Geen grote ceremonie.

—

Maar genoeg om het moment vast te leggen.

—

Damian draaide zich naar Cristina.

—

“Bedankt dat je dit volwassen hebt afgehandeld,” zei hij.

—

Alsof hij haar een compliment gaf.

—

Cristina glimlachte licht.

—

“Graag gedaan,” antwoordde ze.

—

Ruth pakte Damian’s arm.

—

“Zullen we?” zei ze vrolijk.

—

En daar…

—

Op dezelfde dag.

Op dezelfde plek.

—

Begon hun huwelijk.

—

Snel.

Efficiënt.

—

Alsof liefde gewoon een handtekening was.

—

Cristina stond een paar meter verder.

—

Alleen.

—

Kijkend.

—

En glimlachend.

—

Niet omdat ze iets verloren had.

—

Maar omdat ze precies wist

wat ze bij zich droeg.

—

Haar telefoon trilde zacht in haar hand.

—

Een bericht.

—

Alles is bevestigd. De overdracht is voltooid.

—

Ze sloot haar ogen even.

—

Ademde in……………..

—Lees verder op de volgende pagina.