Aller au contenuvoelde de stilte in het appartement niet zwaar.
—
Maar… vredig.
—
Clara bleef nog even zitten.
Met haar rug tegen de muur.
Moka tegen haar borst.
—
Zijn gespin was zacht.
Regelmatig.
Alsof hij haar hart opnieuw in het juiste ritme bracht.
—
Ze sloot haar ogen.
—
En begreep eindelijk iets belangrijks:
—
Sommige mensen noemen controle “zorg”.
Sommige mensen noemen afstand “redelijkheid”.
—
Maar echte liefde…
laat je nooit kiezen tussen jezelf en wat je gelukkig maakt.
—
Die nacht sliep Moka weer op haar borst.
Zoals altijd.
—
En deze keer…
bleef alles wat moest blijven.
En verdween alles wat nooit had moeten blijven.