Charles bleef nog even staan.

Alsof hij dacht dat dit gewoon een ruzie was… zoals alle andere.

Iets dat zou overwaaien.

—

“Clara, doe niet zo overdreven,” zei hij.

“Het is maar een kat.”

—

Die woorden…

maakten alles definitief.

—

Clara keek hem aan.

Lang.

Rustig.

Maar zonder enige warmte.

—

“Dat is precies het probleem,” zei ze zacht.

“Voor jou is hij ‘maar een kat’.”

—

Ze streelde Moka, die tegen haar aan lag te trillen maar langzaam tot rust kwam.

—

“Voor mij… was hij er toen niemand anders dat was.”

—

Charles zuchtte, geïrriteerd.

“Dus je zet me buiten voor een dier?”

—

Clara schudde haar hoofd.

—

“Nee,” antwoordde ze.

“Ik zet je buiten omdat jij hebt laten zien dat je niet begrijpt wat liefde is.”

—

Stilte.

—

“Liefde neemt niets af,” ging ze verder.

“Liefde beslist niet in jouw plaats. Liefde maakt je leven niet kleiner… maar groter.”

—

Charles lachte kort, ongelovig………….

Lees verder op de volgende pagina.