Minh fronste zijn wenkbrauwen.

— Wat bedoel je? We hoeven de bezittingen niet te verdelen als je gewoon tekent.

Linh legde het document rustig op tafel.

Ze keek hem een paar seconden zwijgend aan.

Daarna stond ze op, liep naar een lade en haalde een map tevoorschijn.

Een dikke map.

Ze legde die naast de scheidingspapieren.

— Misschien moet je dit eerst bekijken.

Minh zuchtte geïrriteerd.

— Linh, maak het niet moeilijk.

— Ik wil gewoon een nieuwe start.

Linh glimlachte licht.

— Dat begrijp ik.

Ze opende de map.

Binnenin lagen documenten, contracten en bankafschriften.

Minh keek er vluchtig naar.

— Wat is dit?

— Onze werkelijkheid, antwoordde Linh kalm.

Ze pakte het eerste document.

— Herinner je je het huis waar we nu wonen?

— Natuurlijk.

— Dat huis was een huwelijksgeschenk van mijn ouders.

Minh haalde zijn schouders op.

— En?

— Het staat juridisch op mijn naam.

Ze schoof het eigendomsbewijs naar hem toe.

Minh’s glimlach verdween.

Linh nam een tweede document.

— En dit kleine appartement in het centrum…

— Dat heb ik twee jaar geleden gekocht.

— Op naam van mijn moeder.

Minh keek haar nu echt aan.

— Wanneer heb je dat gedaan?

— Rond dezelfde tijd dat je begon met “zakenreizen”.

De woorden waren zacht uitgesproken.

Maar ze raakten doel.

Minh voelde een lichte spanning in zijn borst.

Linh ging verder.

— En dit.

Ze legde een ander papier op tafel.

— Mijn nieuwe architectuurcontracten.

— Ik werk nu weer fulltime…………….

Lees verder op de volgende pagina.