De kerk was muisstil toen advocaat Daniel Hayes zijn bril rechtzette en het document voor zich neerlegde. Je kon letterlijk het zachte gezoem van de ventilatie horen. Jason zat verstijfd op zijn bank, Rachel nog steeds aan zijn zijde, maar haar hand had zijn arm losgelaten.

“Dit zijn de exacte woorden van Lily Reed,” begon de advocaat langzaam.

‘Als je dit hoort, betekent het dat ik er niet meer ben. En als Jason naast een andere vrouw zit terwijl dit wordt voorgelezen, dan weet ik dat ik gelijk had.’

Een collectieve ademhaling ging door de kerk. Rachel werd lijkbleek.

Jason sprong overeind. “Dit is ongepast!” riep hij. “Dit is een begrafenis!”

“Ga zitten, Jason,” zei Hayes kalm. “Je vrouw heeft hier wettelijk om verzocht.”

Hij las verder.

‘Jason, ik wist van Rachel. Ik wist het al maanden. Ik heb niets gezegd, omdat ik bewijs nodig had. En nu weet ik dat je hier zit, precies zoals ik had verwacht.’

Mijn moeder begon te huilen. Ik voelde mijn knieën trillen.

‘Voor mijn familie: ik wil dat jullie weten dat mijn dood geen ongeluk was. Ik was bang. Ik was zwanger. En ik had Jason verteld dat ik mijn advocaat had gesproken……….

Lees verder op de volgende pagina.