Die avond pakte ik een tas in. Ik nam afscheid van Grace.

“Wanneer kom je terug, papa?” vroeg ze met haar knuffel stevig in haar armen.

“Snel, lieverd,” zei ik terwijl ik haar vasthield. “Wees lief voor mama.”

Maar terwijl ik wegreed, voelde ik dat er iets niet klopte.

—

Het gevoel dat er iets mis was

De eerste week kreeg ik foto’s. Laura en Grace in het park. Grace met een ijsje. Grace aan het kleuren. Alles leek normaal. Maar ik zag iets kleins… haar lach was anders. Minder levendig.

Als ik wilde videobellen, zei Laura telkens dat Grace sliep of bezig was.

In de tweede week werd mijn onrust groter. Mijn broer probeerde me gerust te stellen, maar mijn vadergevoel zei dat er iets fout zat.

Op een avond stond ik onverwachts voor ons huis. Ik wilde Grace gewoon even zien.

De lichten waren uit. Binnen was het stil. Ik gebruikte mijn reservesleutel.

In de woonkamer zat Grace alleen op de bank. Voor de tv. Met haar knuffel tegen haar borst gedrukt. Laura was nergens te zien.

“Papa?” fluisterde ze toen ze mij zag. Ze sprong van de bank af en rende in mijn armen.

“Waar is mama?” vroeg ik zacht.

Ze haalde haar schouders op. “Ze is vaak weg.”

Mijn hart trok samen.

Ik belde Laura. Geen antwoord. Nog een keer. Weer niets.

Grace klampte zich aan me vast. “Mama zegt dat jij niet meer bij ons wil zijn,” fluisterde ze.

Mijn maag draaide om.

—

De waarheid

Ik bleef die nacht. Toen Laura later thuiskwam, rond middernacht, zag ze me in de woonkamer staan.

“Wat doe jij hier?” vroeg ze geschrokken.

“Ik ben de vader van dit kind,” zei ik rustig. “En ik ga nergens meer heen voordat ik weet wat hier gebeurt………….

Lees verder op de volgende pagina