Ik bleef in het huis. Maar niet lang.
Op een ochtend liep ik door de lege zalen, langs muren die ooit gevuld waren met illusies. Ik besefte dat ik nooit echt vrij zou zijn zolang ik hier bleef.
Dus verkocht ik het.
De opbrengst investeerde ik in iets volledig nieuws: een wellnesshotel aan de kust, gerund door vrouwen die, net als ik, ooit alles hadden verloren door mannen die dachten dat zij niets waard waren zonder hen.
Op de dag van de opening stond ik op het terras, mijn gezicht in de zon, de zee voor me. Voor het eerst in jaren voelde ik geen pijn, geen woede, geen angst.
Alleen rust.
Later die dag kreeg ik één enkel bericht van Charles:
Ik heb alles verloren.
Ik staarde naar het scherm en schreef slechts één antwoord:
Nee. Je hebt eindelijk gekregen wat je verdiende.
Daarmee sloot ik een hoofdstuk af dat me jarenlang gevangen had gehouden