— Dat is… onmogelijk, fluisterde ze.

— Niet mijn probleem.

Trevor gooide het papier op tafel.

— We gaan dit aanvechten.

Ik haalde mijn schouders op.

— Doe gerust. Het staat geregistreerd bij de county. Elk juridisch loket zal je hetzelfde vertellen.

Hij begon te ijsberen.

— Dus wat, Megan? Je blijft hier zitten tot we je betalen?

Ik keek hem recht aan.

— Nee.

Een korte stilte.

— Ik ben hier omdat jullie doen alsof ik niets meer te maken heb met dit huis.

Ik tikte zacht met mijn vinger op de tafel.

— Maar de waarheid is: zonder mij… hadden jullie hier nooit gewoond.

Diane zakte langzaam neer op een stoel.

Voor het eerst… zag ze er oud uit.

Niet streng.

Niet dominant.

Gewoon… bang.

— Wat wil je? vroeg ze zacht.

Daar was het eindelijk.

De echte vraag.

Ik haalde diep adem.

— Ik wil wat van mij is.

Trevor lachte bitter.

— Je hebt al geld gekregen bij de scheiding.

Ik schudde mijn hoofd.

— Niet dit geld.

Ik boog iets naar voren.

— Dat stond los. Dat heb jij ook geweten. Je hebt gewoon gehoopt dat ik het zou vergeten… of dat ik te moe zou zijn om te vechten.

Zijn blik flitste even weg.

Raak.

Vanessa fluisterde:

— Dus… als we niet betalen?

Ik antwoordde zonder aarzeling.

— Dan forceer ik de verkoop van het huis.

De woorden hingen zwaar in de lucht.

Zelfs de regen leek zachter te vallen.

Trevor stopte met lopen.

— Dat zou je niet doen.

Ik hield zijn blik vast.

— Probeer me.

Een lange stilte volgde.

Toen, heel langzaam, begon Diane te spreken.

— Trevor… zei ze zacht.

— Heb jij dit geweten?

Hij antwoordde niet……………

Lees verder op de volgende pagina.