“Gas! Mogelijke koolmonoxide!”

Ze trokken zich snel terug, ramen werden geopend, en binnen enkele ogenblikken arriveerde ook de brandweer.

De meters bevestigden het.

Hoge niveaus van koolmonoxide.

Dodelijk.

Sophie’s ouders lagen bewusteloos in hun slaapkamer.

Nog in leven.

Maar op het randje.

Paramedici werkten snel, brachten zuurstof toe en droegen hen naar buiten op brancards. Hun gezichten waren bleek, hun ademhaling zwak.

Buiten zat Sophie nog steeds onder de boom.

Toen ze haar ouders zag, sprong ze op.

“Mama!” riep ze, haar stem brekend.

Een agente hield haar zacht tegen. “Ze worden geholpen, lieverd. Dankzij jou.”

Die woorden…

lieten haar eindelijk huilen.

Niet hard.

Niet hysterisch.

Maar stil.

Alsof ze het al die tijd had tegengehouden.

Linda zat nog steeds in de meldkamer, luisterend naar de updates die binnenkwamen. Toen ze hoorde dat beide ouders nog leefden, sloot ze even haar ogen en ademde diep uit.

“Goed werk,” fluisterde ze, ook al kon Sophie haar niet meer horen.

Later die ochtend, toen de zon langzaam opkwam boven de wijk, zat Sophie in een ambulance gewikkeld in een dikke deken. Haar kleine knuffel zat stevig tegen haar borst gedrukt.

Een arts knielde bij haar neer. “Weet je wat je hebt gedaan?” vroeg hij zacht.

Ze schudde haar hoofd…………….

Lees verder op de volgende pagina.