zei ze alles.

Niet met woede.

Niet met drama.

Maar met feiten.

Koude.

Heldere feiten.

De bus.

De vernedering.

De Maybach.

Julien.

Zijn familie.

Henri luisterde.

Zonder haar te onderbreken.

Toen ze klaar was…

knikte hij langzaam.

“Goed,” zei hij.

Eén woord.

Maar in zijn wereld…

betekende dat alles.

Hij draaide zich om naar Augustin.

“Vind hem.”

Augustin knikte al voordat de zin af was.

Zijn telefoon zat al tegen zijn oor.

Binnen twintig minuten…

wist iedereen die moest weten…

precies waar Julien zat.

Terug in het restaurant.

Julien had net zijn glas geheven.

“Op familie,” zei hij.

“Op familie,” herhaalden ze.

De deur ging open.

Niemand schonk er eerst aandacht aan.

Te druk.

Te luid.

Totdat de eerste man naar binnen liep.

In zwart pak.

Oortje.

Strakke blik.

Daarna nog één.

En nog één.

Het geluid in de zaal zakte langzaam weg.

Julien draaide zich om.

Fronsend.

Toen stapte Henri Delorme naar binnen.

De stilte die volgde…

was totaal.

Zijn moeder verstijfde.

Zijn zus liet haar lepel vallen.

“Wie is dat?” fluisterde iemand.

Maar Julien wist het al…………….

Lees verder op de volgende pagina.