Daniel probeerde te lachen.

“U vergist zich. Alles is geregeld.”

“Oh nee,” zei ik zacht. “Alles begint zich net te regelen.”

Ik knielde naast Elena en legde mijn jas over haar schouders. Ze opende haar ogen en keek me aan alsof ze een geest zag.

“Clara…?” fluisterde ze.

“Ik ben hier,” zei ik. “Je bent niet alleen.”

Daniel rechtte zijn rug.

“Elena is niet stabiel,” zei hij snel. “Ik zorg voor haar.”

Ik keek hem aan.

“Zorg jij voor haar?” herhaalde ik.

Mijn stem trilde niet. Maar mijn hart wel.

“Is dit jouw idee van zorgen?”

De vrouw in rood fluisterde nerveus:

“Daniel… je zei dat alles onder controle was…”

Ik keek hen allebei aan.

“Niets was ooit onder controle,” zei ik. “Behalve jullie leugens.”

Ik stond op en legde een verzegelde map op tafel.

“Dagvaardingen.

Een uitzettingsbevel.

Een verzoek tot onmiddellijke scheiding van goederen.”

Daniel deed een stap achteruit.

“En,” voegde ik eraan toe, “een officiële klacht wegens economische en psychologische mishandeling…………..

Lees verder op de volgende pagina.