Mijn borst deed pijn. “Maar waarom heeft hij niets gezegd?”

Caleb slikte. “Omdat hij bang was dat je hem zou stoppen. Of erger… dat je zou denken dat hij je iets schuldig was.”

Op dat moment kraakte de trap.

Noah stond in de deuropening. Zestien jaar oud. Te mager. Te serieus voor zijn leeftijd.

Hij had alles gehoord.

“Het spijt me,” zei hij snel. “Ik wilde niet dat jullie het zo ontdekten.”

Ik stond op en liep naar hem toe. Mijn stem brak.

“Noah… waarom dacht je dat je dit alleen moest dragen?”

Hij haalde zijn schouders op, die oude, vertrouwde beweging.

“Omdat mama alles alleen droeg,” zei hij zacht. “En jij ook. Ik wilde gewoon… helpen. Zorgen dat niemand verdwijnt zoals zij.”

Ik nam zijn gezicht in mijn handen. “Lieverd… jij bent niet verantwoordelijk voor de wereld.”

Hij keek me aan, ogen nat maar vast.

“Ik weet het. Maar ik kan iets doen.”

Ik trok hem tegen me aan en voelde hoe hij eindelijk trilde.

Die nacht sliep hij voor het eerst sinds jaren door.

En ik begreep eindelijk wat mijn zoon al die tijd had “verborgen”:

Niet een geheim.

Niet schuld………………

Lees verder op de volgende pagina.