Aaron wilde haar instinctief in zijn armen nemen, maar toen zijn hand haar schouder maar net raakte, slaakte Sophie een kleine kreet en trok zich terug.

“Niet, alsjeblieft,” huilde ze zacht. “Het doet pijn.”

Hij trok zijn hand meteen terug. “Het spijt me,” zei hij, zijn stem brak. “Vertel me wat er is gebeurd.”

Sophie keek nerveus de gang in, alsof ze elk moment iemand verwachtte. Haar ademhaling was oppervlakkig.

“Ze werd boos,” zei ze na een lange stilte. “Ik morste sap. Ze zei dat ik het expres deed. Ze duwde me de kast in. Mijn rug kwam tegen de deurklink. Ik kon niet ademen. Ik dacht dat ik zou verdwijnen.”

Aaron voelde hoe woede en angst tegelijk door hem heen raasden.

“Hoe vaak is dit gebeurd?” vroeg hij zacht, bang voor het antwoord.

Sophie haalde haar schouders op. “Meer dan één keer. Ze zegt altijd dat ik het verdien. Dat jij te druk bent. Dat niemand me zou geloven.”

Dat was het moment waarop Aaron wist: dit was geen misverstand. Geen ‘ongeluk’.

Hij stond langzaam op en pakte zijn telefoon.

“Luister goed, Sophie,” zei hij terwijl hij weer door zijn knieën ging zodat hij op ooghoogte met haar was. “Je hebt niets fout gedaan. Wat mama heeft gedaan, is verkeerd. En niemand gaat je nog pijn doen. Niet meer.”

Ze keek hem eindelijk aan, haar ogen groot en vol tranen.

“Beloof je dat?” fluisterde ze.

“Ik beloof het,” zei hij zonder aarzeling.

Die nacht sliep Sophie niet in haar eigen bed. Ze lag op de bank, met een kussen onder haar rug, terwijl Aaron naast haar zat en haar hand vasthield tot ze eindelijk in slaap viel. Elk zacht kreuntje sneed door hem heen…………..

Lees verder op de volgende pagina.