Mishandeld door zijn stiefmoeder, die hem nooit genoeg liet eten, hield de 7-jarige jongen toch zielsveel van zijn halfbroertje. Tot de zwarte hond van het huis zich plots woest op hem begon te storten — en wat de familie daarna in zijn kleren ontdekte, hen met afschuw vervulde…

In het kleine kustplaatsje Saint-Malo, in Bretagne, kende iedereen de jonge Léo. Hij was pas zeven jaar oud en woonde samen met zijn vader, zijn stiefmoeder en zijn kleine halfbroertje.

Zijn moeder was overleden toen hij vijf was. Zijn vader, Antoine, werkte lange dagen als visser en was vaak dagenlang van huis. Sinds Antoine hertrouwd was, was Léo veranderd in “de last” van het gezin.

“Je bent nutteloos, je eet te veel en je praat te veel! Ik heb al moeite genoeg met míjn zoon!” schreeuwde zijn stiefmoeder Sophie vaak.

De buren hadden medelijden met Léo, maar telkens wanneer iemand probeerde in te grijpen, beet Sophie hen toe:

“Mijn huis, mijn gezin! Niemand heeft hier iets te zeggen!”

Wanneer Sophie bezig was, zorgde Léo voor de baby, Gabin. Hij wiegde hem, suste hem en deelde het kleine beetje eten dat hij kreeg.

“Eet jij maar… Ik kan wel wachten,” zei hij dan met een zachte glimlach.

Zijn magere gezicht straalde een hartverscheurende onschuld uit.

In het huis leefde ook een oude zwarte hond, Truffle, die al bij het gezin was sinds Léo’s moeder nog leefde. Ze was altijd rustig geweest, nooit agressief.

Maar die middag, terwijl Léo met Gabin in zijn armen over de binnenplaats liep, rende Truffle plots op hem af. Ze blafte woest en trok aan zijn broek…………

Lees verder op de volgende pagina.