“Ze hebben bloed afgenomen. Meer dan nodig. En…” hij stopte even, “ze hebben een genetisch profiel aangemaakt.”

Ik staarde hem aan. “Waarom zou iemand dat doen?”

Zijn ogen vulden zich met tranen. “Omdat mijn moeder bang was.”

“Bang waarvoor?”

“Dat Mateo… niet volledig van mij zou zijn.”

De woorden sloegen in als een klap.

“Wat?” Mijn stem brak. “Wat zeg je nu?”

Luis sprong overeind. “Niet omdat ze jou niet vertrouwde,” zei hij snel. “Maar omdat in onze familie… er een erfelijke aandoening voorkomt. Zeldzaam. Niet altijd zichtbaar bij de geboorte. Soms pas jaren later.”

Ik voelde mijn benen slap worden en ging op het bed zitten. “En jullie dachten…?”

“Dat als het zich zou openbaren,” zei hij zacht, “het beter was om het vroeg te weten. Om voorbereid te zijn.”

“Dus jullie hebben zonder mijn toestemming medische tests laten doen op mijn ongeboren kind?” fluisterde ik.

Hij knikte langzaam.

Ik voelde woede opkomen, heet en allesverterend. “Dat is niet ‘voorbereid zijn’, Luis. Dat is een grens overschrijden. Dat is mijn lichaam. Mijn kind……..

Lees verder op de volgende pagina.