Alsof liefde pas geldig is met goedkeuring.

De volgende dag kreeg ik een bericht van Brianna zelf.

Brianna:

Dus… gefeliciteerd, denk ik.

Had wel gedacht dat je dit zou doen.

Ik staarde naar het scherm.

Niet boos.

Niet verbaasd.

Ik typte terug:

Ik:

Dank je.

Ik wens je een mooie dag toe.

Meer niet.

Ryan keek over mijn schouder. — Dat is alles?

— Ja, zei ik. — Ik ben klaar met uitleggen waarom ik besta.

De weken daarna gebeurde iets onverwachts.

De stilte.

Geen groepsapps.

Geen passief-agressieve opmerkingen.

Geen uitnodigingen “die verloren gingen”.

En in die stilte… voelde ik ruimte.

Ik wandelde door Barcelona alsof ik opnieuw ademhaalde. We aten laat. We leerden straten kennen. Niemand vroeg waar ik “nu mee bezig was” of waarom ik niet “meer zoals vroeger” was.

Ik was gewoon… mezelf.

Drie maanden later stuurde mijn tante Denise een lange e-mail. Over familie. Over traditie. Over hoe gekwetst ze zich voelde.

Ik las hem één keer.

Toen archiveerde ik hem.

Niet uit wraak.

Uit rust.

Want hier is wat ik geleerd heb………….

Lees verder op de volgende pagina.