Aller au contenu“Ik dacht dat je me toch altijd zou redden,” fluisterde ze.
Dat was het.
Niet geld.
Niet trots.
Gewoon gewoonte.
Ik was altijd degene geweest die het oploste.
Die betaalde.
Die tekende.
Die zweeg.
“Dat meisje bestaat niet meer,” zei ik rustig.
Ze knikte langzaam.
Ik wist niet of we ooit weer zussen zouden zijn zoals vroeger.
Maar ik wist één ding zeker:
Die dag bij de ingang van het huwelijk had ik iets verloren.
Maar ik had ook iets teruggekregen.
Mijn naam.