Ik had alleen besloten niet langer stil te blijven.

Ik parkeerde mijn auto thuis, legde mijn telefoon op tafel en zette hem uit.

Voor het eerst in maanden voelde mijn borst niet zwaar.

Niet omdat ik wraak had genomen.

Maar omdat ik mijn grens had bewaakt.

De volgende dagen hoorde ik via familie wat er was gebeurd.

Er was ruzie geweest op de bruiloft.

De schoonfamilie voelde zich misleid.

De bank had contact opgenomen.

Carla probeerde het verhaal te draaien — zei dat het een “misverstand tussen zussen” was.

Maar documenten liegen niet.

Een week later stond ze voor mijn deur.

Zonder make-up. Zonder glimlach.

“Je had me kunnen bellen,” zei ze zacht.

Ik keek haar aan.

“Ik heb je gebeld,” antwoordde ik. “Bij de ingang van je bruiloft.”

Ze slikte.

“Je had me dit niet zo hoeven aan te doen.”

Ik ademde rustig in.

“Je had mijn naam niet hoeven gebruiken.”

Er viel een lange stilte tussen ons.

Voor het eerst zag ik geen arrogantie in haar blik.

Alleen de realiteit……….

Lees verder op de volgende pagina.