Aller au contenu“Ik was bang je kwijt te raken.”
Ik stapte naar hem toe.
“Je raakt me eerder kwijt door me buiten te sluiten dan door me de waarheid te vertellen.”
Zijn moeder veegde een traan weg.
“Hij heeft een sterke vrouw,” zei ze zacht.
Ik keek haar aan.
“En hij heeft een gezin dat hem steunt. Maar alleen als hij ons binnenlaat.”
Michael pakte mijn handen vast.
“Geen geheimen meer,” zei hij.
“Geen controle meer over elke cent,” antwoordde ik.
Hij knikte.
Die avond reden we samen naar huis.
Onderweg stopten we bij de supermarkt.
Ik legde yoghurt in het karretje.
Hij zei niets.
Toen pakte hij zelf een winterjas in de juiste maat voor onze dochter.
“Die heeft ze nodig,” zei hij zacht.
Het was geen groot gebaar.
Maar het voelde als een nieuw begin.
Soms is de waarheid geen affaire.
Soms is het trots. Angst. Schaamte.
Maar liefde kan alleen overleven als er licht op valt.
En vanaf dat moment besloten we alles in het licht te zetten — samen.