Aller au contenu“Je dacht dat ik gek was, hè?” vroeg ze zacht.
Ik slikte.
“Ik was bang,” gaf ik toe. “Ik wist niet wat ik moest denken.”
Ze knikte.
“Ik ook niet.”
Ik pakte haar hand.
“Het spijt me dat ik zelfs maar één seconde twijfelde.”
Ze glimlachte vermoeid.
“Je twijfelde niet. Je was bang om me kwijt te raken.”
Misschien had ze gelijk.
Die nacht bleef ik wakker terwijl zij sliep met onze dochter tegen haar borst.
Ik keek naar hen onder het zachte ziekenhuislicht.
En ik dacht aan hoe dun de lijn is tussen vertrouwen en twijfel.
Hoe snel angst je realiteit kan vervormen.
En hoe krachtig een moederinstinct werkelijk is.
Twee dagen later verlieten we het ziekenhuis.
Met de juiste baby.
Maar met een verhaal dat ons voor altijd zou veranderen.
Soms is liefde geen perfecte zekerheid.
Soms is het vasthouden — zelfs wanneer alles even wankelt.
En soms…
heeft een moeder gewoon gelijk.