Trevor zette een stap achteruit. Voor het eerst zag ik twijfel in zijn ogen—geen schuld, maar angst. Angst dat iets wat zorgvuldig was begraven, zich nu een weg naar boven baande.

Ik vond eindelijk mijn stem.

“Emma,” zei ik hees, “je hoeft niets te verzinnen. Zeg alleen wat je hebt gezien.”

Ze keek naar me. Haar ogen waren groot, maar helder.

“Ik zag oma iets in de flesjes doen,” zei ze. “Ze zei dat ik stil moest zijn. Dat het ons zou helpen.”

De stilte die volgde was niet leeg.

Ze was zwaar. Oordelend.

Dominee John legde een hand op Emma’s schouder en keek toen de zaal rond.

“Ik denk,” zei hij langzaam, “dat we hier niet langer omheen kunnen.”

Hij draaide zich naar een ouderling. “Wilt u alstublieft de autoriteiten bellen?”

“Dit is absurd!” schreeuwde Diane. “Jullie laten je manipuleren door een kind!”

Maar niemand luisterde meer.

Trevor probeerde iets te zeggen, maar zijn stem brak. Geen verdediging kwam over zijn lippen. Alleen verwarring en paniek.

Ik ging naast Emma staan en sloeg een arm om haar heen. Ze leunde tegen me aan, klein maar onwrikbaar.

De politie arriveerde rustig, professioneel. Geen sirenes. Geen drama. Alleen vragen. Notities. Feiten.

Diane werd meegenomen om te worden gehoord. Ze keek niet meer boos. Ze keek verslagen……………

Lees verder op de volgende pagina.