“Ik heb hem elke dag zien slepen met dat been,” zei hij zacht. “Ik zag hoe hij zich schaamde. Hoe hij probeerde het te verbergen. Ik kon dat niet laten gebeuren.”

“Maar waarom niets zeggen?”

“Omdat jij al zoveel draagt,” antwoordde hij. “En omdat ik bang was dat als ik het hardop zou zeggen… het misschien niet door zou gaan.”

Hij keek naar zijn handen.

“De verzekering dekt bijna niets. En als we hulp hadden gevraagd, had het jaren kunnen duren. Jaren waarin Kemp pijn zou hebben. Jaren waarin hij misschien nooit meer normaal zou lopen.”

Mijn keel zat dicht.

“Dus heb je alles opgeofferd.”

Hij knikte.

“Als hij straks kan rennen… dan was het het waard.”

De volgende ochtend zat Kemp aan de keukentafel, zijn benen bungelend.

“Waarom kijken jullie zo raar?” vroeg hij.

Ik liep naar hem toe, ging op mijn knieën zitten en pakte zijn handen.

“Lieverd,” zei ik zacht. “Papa en ik gaan je been beter maken.”

Zijn ogen werden groot.

“Echt?”

Townes knielde naast me.

“Echt, maatje. En het gaat even lastig worden. Maar daarna… ga je sneller rennen dan wie dan ook…………….

Lees verder op de volgende pagina.