“Niemand zal je tegenhouden,” onderbrak Leah zacht. “Mijn kantoor staat simpelweg op jouw naam geregistreerd… voor één dag. Die papieren liggen ook in de kluis.”

Maria keek haar ongelovig aan. “U hebt dit allemaal gepland?”

“Het moment dat ik merkte dat mijn gezondheid achteruitging,” antwoordde Leah. “En ik zag hoe Oliver… wachtte. Niet op mijn herstel, maar op mijn dood.” Haar ogen vulden zich nauwelijks zichtbaar met tranen. “Ik moest iets doen.”

Maria kneep zacht in haar hand. “Wanneer wilt u dat ik ga?”

Leah ademde schokkerig. “Niet nu. Hij moet niets merken. Maar morgen, rond elf uur, zal hij met de arts spreken over mijn toestand. Hij houdt ervan informatie te ‘controleren’. Dat geeft jou precies twintig minuten.”

Maria knikte langzaam. “Ik zal gaan.”

Er viel even een stilte. Leah sloot haar ogen, opgelucht maar uitgeput. Maria wilde net opstappen toen Leah haar hand weer vastgreep.

“Maria… wat ik je nu vraag, is niet zomaar een gunst. Het zal je leven veranderen. Maar ik beloof je… het zal goedkomen. Je zult niet meer als verpleegster hoeven werken.”

Maria’s adem stokte. “Maar waarom wilt u dat voor mij doen?”

Leah’s stem trilde een beetje, voor het eerst. “Omdat ik ooit was zoals jij. Te jong, te bang, te weinig gezien. Iemand gaf mij toen een kans. En het werd mijn redding.”

Maria knipperde snel de tranen weg. “Ik… ik zal u niet teleurstellen.”

—

Die nacht kon Leah nauwelijks slapen. Niet vanwege de pijn – die was ze gewend – maar omdat er eindelijk hoop was. Hoop dat Oliver niet zou zegevieren. Hoop dat haar leven betekenis had, zelfs in haar laatste dagen.

Oliver kwam nog twee keer binnen, altijd met hetzelfde gespeelde verdriet, dezelfde valse woorden, dezelfde glimlach die net te lang bleef hangen. Leah hield haar ogen gesloten en deed alsof ze niets meekreeg.

Maar ieder woord van hem voedde slechts haar vastberadenheid.

—

De volgende ochtend verliep precies zoals Leah had voorspeld. Oliver arriveerde vroeg, sprak lang met de arts en probeerde opnieuw te overtuigen dat hij al haar belangen zou behartigen. Hij was zo druk bezig zichzelf te presenteren als de “perfecte echtgenoot”, dat hij niet eens merkte dat Maria de afdeling verliet.

Maria liep snel door de gang, de sleutel diep in haar jaszak. Ze voelde haar hart bonzen toen ze de lift instapte. Bij het verlaten van het ziekenhuis keek ze nog één keer achterom………..

Lees verder op de volgende pagina