Als alleenstaande vader dacht ik dat mijn dochter eindelijk echt gelukkig was geworden met Mark. Maar vlak voor de geloften deed een briefje van de getuige haar de kerk uit rennen.

Mensen zeggen dat de trouwdag van je kind het meest trotse moment in een leven is. Misschien is dat waar. Maar toen ik achter in de kerk stond, verstopt achter de bloemenbogen en de fluisterende gasten, voelde ik alles behalve trots. Eerder een zware last, alsof alle jaren die ons hier hadden gebracht plotseling op mijn schouders drukten.

Mijn dochter, Nicole. Mijn kleine wonder. Mijn zorg. Mijn reden om elke dag op te staan.

Toen ze acht was, verloor ze haar moeder. Een ziekte die zo snel toesloeg dat we nooit tijd hadden om afscheid te nemen. Het huis was daarna niet meer hetzelfde. Het gelach verstomde, de stilte werd een vaste bewoner. Ik moest leren hoe ik haar moest vlechten, haar moest opvangen als ze ’s nachts huilde, en haar levensvragen moest beantwoorden terwijl ik zelf nog worstelde met de leegte.

Op een avond kwam ze mijn kamer binnen, knuffelkonijn tegen zich aangedrukt.

“Papa,” fluisterde ze, “als jij later met iemand anders trouwt… vergeet die vrouw mama dan niet?”

Ik trok haar dicht tegen me aan en zei: “Liefje, het zijn altijd jij en ik. Niemand anders bepaalt dat.”

En dat bleef zo. Ik hertrouwde nooit. Ik werkte, spaarde, offerde op — allemaal voor haar.

Op de een of andere manier groeide ze uit tot een sterke, liefdevolle vrouw. Ze had de humor van haar moeder en mijn koppigheid — een gevaarlijke combinatie, maar prachtig om te zien.

En nu zou ze trouwen met Mark. Een man die ik, tegen al mijn beschermingsinstincten in, was gaan vertrouwen.

Toen Nicole hem thuiskwam voorstellen, had ik mijn ondervragende blik al geoefend. Maar hij begroette me beleefd, kende mijn werk, luisterde oprecht naar verhalen over Nicole. Hij was nerveus, maar in een eerlijke, respectvolle manier. Voor het eerst dacht ik: misschien is dit de man die haar verdient………..

Lees verder op de volgende pagina